Szczyrkowanie po raz drugi

Szczyrkowanie po raz drugi

W tak piękny, słoneczny dzień nie ma co się na wstępie męczyć... :)

Bez porównania niebo wygląda lepiej niż 3 tygodnie wcześniej.

A i widoczność lepsza, choć, jak to latem, trochę przymglona...

Przed podjazdem na Kopę Skrzyczeńską Piotrek stwierdza brak bidonu. Więc czekam i focę.

Operacja poszukiwania zakończona sukcesem.

Walczymy dalej.

Gowlast pokonany. Przed nami Magurka Wiślana.

Dolina Leśnianki.

Za nami Gowlast i nieśmiertelne Skrzyczne.

Zmasakrowana Hala Barania tym razem od Magurki.

Jedno z niewielu ocalałych drzew.

W sumie chciałbym tu wtedy być... Tak ze 100 m od granicy wiatrołomu...

Wciąż nie uprzątnięty kawałek na Baranią pokonujemy chaszczami po trawersie.

Potem jeszcze kawałek do góry...

... i w dół niebieskim do Wisły. Początek był mocno zniechęcający, potem zrobiło się lepiej...

... potem znów gorzej...

... aż wreszcie to, co Tygrysy lubią najbardziej. :)

Sama końcówka niebieskiego...

... bardzo widokowa i bardzo błotna...

... krzyżując się co chwila z Białą Wisełką.

Wskoczyliśmy na asfalcik i lajtowo, 40 km/h, dojechaliśmy do J. Czerniańskiego.

Przez tamę i do Wisły.

Trzy Kopce, tym razem bez burzowych widoków.

Rach ciach i zielonym zjeżdżamy do asfaltu i kierujemy się do Brennej.

Uzupełniamy niezbędne kalorie i witaminy, gdy nagle słychać grzmoty. Od strony Wisły napada nas burza, przemyka bokiem i wali prosto tam, gdzie my - w kierunku Błatni.

Ponieważ burza nas postraszyła i olała ;), ruszamy za nią w pogoń.

Niestety zielony na Błatnię nie pozwala nabrać żadnej prędkości...

Gdy po ponad godzinie wspinaczki docieramy na Błatnię, burza ma sporą przewagę. Pozostały tylko kałuże i błocko.