Turbacz - do dwóch razy sztuka

Turbacz - do dwóch razy sztuka

Start dość wysoko. Odjechałem zaledwie 200 m od domu...

Ale rzut oka do przodu zapewnia jeszcze wiele atrakcji podjazdowych. :)

Ponieważ po następnych 300 m droga zniknęła w strumyczku, wybrałem opcję Hard i postanowiłem przedrzeć się "na szagę" do zielonego szlaku.

... która szybko zmieniła się w zielony szlak na Gorc.

Widoczki trochę przytłumione przez chmury ale i tak ekstra.

Gdzieś tam przede mną Gorc.

Zielony wziął się i zbiesił.

Gorc (1228 m). Posiedziałbym na fikuśnej ławeczce, ale jakoś wiało zimnem.

Kilkaset metrów, które musiałem pokonać od zielonego pod górę, żeby dotrzeć na Gorc, w doł jakoś się skróciły. ;)

Drobne przeszkody w postaci zejść nachylonych pod kątem jakichś 40 st. geometrycznych nie były na szczęście zbyt liczne.

Gdzieś na zielonym między Gorcem a Turbaczem.

A zielony był raz taki...

... raz taki.

Większość wiatrołomów została potraktowana siłą.

Przez chwilę myślałem, że znów Turbacz zasłoni się chmurami, ale na szczęście przez drogę przewaliło się tylko kilka mniejszych chmurek.

Mój największy wróg - mokre korzenie w ilości przytłaczającej.

Nieskończoność...

Wreszcie! Turbacz! Poznaję ze zdjęć. :)

Na Turbaczu (1310 m) Snikersik, popitka, zdjątko i wracamy do czerwonego na Kiczorę i przełęcz Knurowską.

Czerwony zaczął się wrednie - 300 m pod górę po śliskim błocku...

Co pewien czas musiałem dłubać patykiem, bo tylne koło stawało...

To był zjazd!

Wjechałem do bajkowego lasu...

... który zaraz napadł mnie stromymi, mokrymi kamieniskami.

Tam hen daleko, jechałem z prawa na lewo.

Do atrakcji na drodze do przełęczy Knurowskiej należy jeszcze zaliczyć zjazd rynienką ze ścianami pokrytymi warstewką śliskiego błocka. :)

Ponieważ plan dnia kłócił się z jazdą na Lubań, postanowiłem zrobić kółko "mini", dzięki czemu napotkałem szykany...

... i piękne sielskie widoczki. Tu gdzieś jest stacja turystyczna Studzionki, ale miałem problem z identyfikacją...

Opuszczam szlak i kieruję się wąziutkim singletrackiem w dół, do Ochotnicy.

Tu zasięgnąłem języka i Pan Czerwony Kapturek wskazał mi drogę w dół, która była de facto stumyczkiem z telewizorami obsranymi przez stado chorych krów.

Na szczęście potem szybki zjazd oczyścił bieżnik. :)

I w takich pięknych okolicznościach przyrody wypadłem na asfalt i poturlałem się do domciu.

A wieczorem, po ognichu, na schodach spotkaliśmy gumową jaszczurkę. :)

Wyszło tego 37,4 km z oszołamiającą średnią 9,1 km/h i całkiem niezłym Vmax 49,8 km/h, biorąc pod uwagę warunki śliskobłotnomokrokorzenne.